آسارا

در مباحث دینی مطلبی داریم به نام شرک خفی . در تعریف آن به حدیثی ازپیامبر اکرم (ص) اشاره می کنند که فرمودند سختی تشخیص این شرک همانند راه رفتن مورچه ای سیاه درشبی تار بر روی سنگی سیاه است و به طور مشخص ریا را از این مقوله شرک خفی شمرده اند. من به جای ریا کلمه اداهای مذهبی رابه کار می برم به معنی اعمالی که با روح مذهب سنخیتی ندارند اما از نظر ظاهر در زمره اعمال مذهبی به شمار می آیند و تشخیص آنها از حقیقت مذهب به همان قصه مورچه سیاه و شب سیاه و سنگ سیاه میماند . حال درمقوله فرهنگ من این ریاکاری فرهنگی را همان اداهای فرهنگی می نامم که تشخیص آنها از مقوله های واقعی فرهنگ بسیارمشکل است .مثال بارزی را عرض می کنم که همه شما با آن مواجه شده اید . از حدود بیست سال قبل که بنده تهران نشین شده ام , هر روز صبح سیل دختران و پسران محترمی را مشاهده می کردم که به تناسب گیتار , سه تار, سنتور و یا... وسایل موسیقی دیگری را بر دوش حمل می کردند که نشان از حضور ایشان در کلاسهای موسیقی می کرد . من آن موقع به آینده موسیقی ایران با توجه به این خیل مشتاقان بسیار امیدواربودم . اما حال که بیست سال از آن موقع می گذرد و از این خیل مشتاقان دیروز در صحنه های جدی موسیق کشور اثری نیافتم فهمیدم که من ساده دل فریب یک ریاکاری فرهنگی را خورده ام و اکثر آنها هدف دیگری را به غیر از موسیقی دنبال می کرده اند . به همین مثال اضافه کنید خیل مشتاقان کلاسهای آموزش زبان انگلیسی را که از آن خیل عظیم ما کسی زبان آموخته را نه در دانشگاه دیدیم و نه در محل کار!!بیان این مطلب رااز آن جهت مهم دیدم که برای اندازه گیری سرمایه فرهنگی کشور و بررسی وضعیت فرهنگ در عرصه های مختلف باید حساب ریاکاریها و اداهای فرهنگی را از فرهنگ ناب جدا کرد و گرنه در برنامه ریزیها دچار تعارصات متعدد خواهیم داشت. حال خودم در حوزه های دیگر به دنبال کشف این ریاکاری هستم هر چند که تشخیص و پیدا کردن آن از همان مورچه سیاه بسیار سخت تر است . به عنوان سر نخ فقط چند مطلب عرض کنم اما کشف و کارآگاهیش با شما : مقوله پژوهش نگاری و پژوهش انگاری , کتاب نویسی و کتاب سرایی ,سیاستمداری و سیاست کاری و.....